Marie Gobaille is veroordeeld om te worden verbrand, veel van de heksen onthuld tijdens deze donkere tijden.
Als het het niet op die manier hoort, verandert het in een paard en als een woede begint het terreur te verspreiden in het westen van Saint-Hubert: Smuid, Mirwart, Arville, geen van deze kleine dorpjes meestal zo vredig, temidden van het immense bos van de Ardennen, ontsnapt aan zijn toorn.
Opgewonden besluit de burgemeester van Arville een strafexpeditie te leiden om deze te veroveren.
Het brengt de inwoners van de omliggende dorpen samen. Ze bewapenen zichzelf met stokken en brengen hun tamme wolven naar het einde van hun riem.
Van alle kanten gestalkt, gesnuffeld door wolven, wordt ze gespot in het hart van het bos.
Zonder een schot slaagt een van hen brutaler erin zijn hoofd af te snijden met zijn nep.
Trots op haar uit de weg te ruimen, lopen de heksenjagers met haar hoofd aan het einde van een paal door het dorp Mirwart.
Sindsdien worden de inwoners van Mirwart de "Tièsses di t’chvâ" genoemd, de hoofden van paarden, terwijl de inwoners van Smuid de Wolven worden genoemd!
Deze fantastische legende wordt elk jaar teruggeroepen ter gelegenheid van het carnaval.
Dit massief, bestaande uit parelgrijze tot zwarte kalksteenrotsen, vormt een opmerkelijke archeologische en botanische vindplaats. Het maakt sinds 2009 deel uit van het uitzonderlijke vastgoederfgoed van het Waalse Gewest.
Lieu où la Lesse s’enfonce dans le sol par un siphon vertigineux, dans le massif calcaire de Boine.
Le résurgence se situe au niveau du trou de Han, de l’autre côté de la colline, plusieurs centaines
Het zijn twee enorme stenen gepolijst door water.
Een van hen is in rozenkwarts en de andere in zandsteen, trapeziumvormig.
Deze rots kijkt uit over de samenvloeiing van de Our met de Lesse.
Volgens een lokale legende werden oude paarden over de afgrond geworpen.
Een uitzonderlijke geklasseerde site: een rotspunt samengesteld uit phyllades, 1,5 km lang, 80 meter boven de Ourthe. De laatsten wisten niet hoe ze het moesten eroderen en vormden een nauwe meander rond de barrière van rotsen.
Een anekdote is gekoppeld aan Haroun Tazieff, de beroemde geoloog. Hij viel 22 m tijdens het beklimmen van deze rots (in 1943), die nu verboden is om te klimmen. Men dacht dat hij dood was, maar kwam er uiteindelijk met een paar schrammen vanaf.
Ce grand massif rocheux est un site d’escalade privilégié en Belgique. Il est inscrit au Patrimoine majeur de Wallonie.