Dit park van 10 hectare midden in de natuur biedt u de mogelijkheid om de bewoners van onze bossen en hun naaste familieleden op de boerderij te observeren.

Dit natuurgebied, dat deel uitmaakt van de Montagne Saint-Pierre, werd aangelegd in 1973. Het is de oudste beschermde site in dit gebied van de Maas. Ongeveer tien anderen werden vervolgens gemaakt.

Dit blok buiten het fort van Eben Emael is ermee verbonden door een ondergrondse passage. Het
was uitgerust met zoeklichten en kanonnen van 60 mm.

Deze kazemat is bewapend met drie 75 mm kanonnen, net als die van Visé II en die van Maastricht.

Dit blok aan de westkant van het fort maakt deel uit van een set van 8, uitgerust met 60 mm antitankkanonnen, machinegeweren, zoeklichten en een kleine observatieklok.

Dit zijn zeer oude vuursteengroeven die op de Natagora-site worden beschermd. Maar liefst 13 grotingangen volgen elkaar langs het pad op. Ze zijn niet diep en lopen langs de heuvels. Daar is ook krijt gebruikt.

Een spectaculair zicht op de Maas, het Albertkanaal en de sluis van Petit-Lanaye, alsook op de hele streek ten oosten van de voor.

Deze mitrailleurbunkers werden gebruikt om de bovenbouw te verdedigen.

Het is een artillerieblok met een koepel bewapend met twee 75mm kanonnen.
Het is uitgerust met een deur die bedoeld is om patrouilles te sturen, maar het vormt een zwak punt dat de Duitsers ten goede zal komen.

Deze toren in groot vuursteenpuin, 33 m hoog op 7 verdiepingen, werd gebouwd volgens de plannen van de architect Robert Garcet. De meest spectaculaire is zijn kroon van de vier Cherubijnen van de Apocalyps. Het is ook een vuursteenmuseum.

De eerste verticale putten werden door de mens gegraven uit de Neolithische periode, tussen -4500 en -1800 om een ​​steen te vinden die voor hen kostbaar was: vuursteen.

Een uitgestrekte mergelgroeve ten zuidoosten van het dorp Emael, aan de rand van de Montagne Saint-Pierre.

Deze plaquette op een steen is opgedragen aan de nagedachtenis van Jean-Marie Léonard, geboren in 1964 en overleden in 2016. Hij heeft bijgedragen tot de aanleg van natuurreservaten van verschillende gebieden rond de Montagne Saint-Pierre.

Het is een neoromaanse kerk die wordt gekenmerkt door zijn vier torentjes op de hoeken van de toren.

Een oud smeedijzeren kruis op een gegraveerde stenen sokkel.

Deze fontein voedt de vijver van Guizette. De overloop wordt geëvacueerd naar de Geer die langs de Guizette-biotoop loopt.

Dit gezichtspunt op de hoogten van rotsen met een hoogte van 60 m hangt over de Semois.
De vegetatie bestaat uit heide, bosbessen en mossen.